اینکه با کسی دردی ، دلی کنی و آن کس جواب بدهد... یا حتی ندهد که هنر نیست! طرف بیدار ، حی و حاظر حدوث بنشستگی کند و حدیث پَرکندگی گویی؟ برو آقاجان! این مصداق زرشک است! طرف اندیشندگی میکند... تو از دل میحرفی؟ ببند! برو سفره را جایی باز کن که هم سفره ات سهم تو را هم دولپی میبلعد... آخر تو را با متعارف چهکار؟ طرف زل زده در چشمانت زارت و زارت دروغ بلغور میکند تو هم عینهو این برادران یک تخته کم دار میزلی در چشمانش و میلبخندی؟ خدا عقلت را بستاند جوانک! برو با آن دلت را بدرد که خور خوران خوابش طاق فلک را به ملک سپرده نه آنکه حساب فلک و ملک و چرخ و بار و بندیلش را تا قران آخر کرده! برو... برو... اینجا جای پهناندن بسات نیست! خدا روزیت را جای دیگر بحوالاناد! یاعلی مددی! و تتلق... تتلق... تتلقاهم الملائکة...؟ #لا_مخالطب_له #پیک_مرا_دهید_که_کرواتم_شل_گشت! #دست_بست_بست_دست

چند خط درد و دل یک من! از وقتی کچرپات را دیدم خیال کردم خیلی شبیه هستیم... کچرپات دنیایی متفاوت از دنیا داشت من دنیایی متفاوت... کچرپات دنیای مرا نمیشناخت من دنیای او را.. کچرپات خیلی لطیف مینمود من اما نه... (شباهتمان در این بود که هر دو متفاوت از دیگری بودیم!) کچرپات از آنچه به او متعلق نبود دلکنده بود... آنچه به من متعلق نبود من از آن! کچرپات ، جگرتل بود من هم جگرتل بودم! شب ها برخی اوقات مینشستیم به شاپارتاژ گفتن... روز ها هم... او میدرازید... یا من... کچرپات ، پولورتیسِ خوبی بود! من هم سعی داشتم پولورتیسِ خوبی شوم... کچرپات را دوست دارم حتی اگر دنیای جگرتلیاش ، سمکلن تر از دنیای من باشد! پن-دار غار غار غار...

و دوباره قلمرو من... شروع میکند به طلوع! من و او... من او... من ، او... دو شروع اما یک پایان خوش... -نه نه! کلیشه ای شد... کات میدهم و میروم روی همان مبل تو دلش برو ی کنج اتاقم دست هایم را در مو های به هم ریخته ام میکنم و... چشم هایم فشرده میشوند... این باگ لعنتی ذهن من است! این باگ کلیشه وار کلیشه ها... از روی مبل بر میخیزم لباس میپوشم و غرق میشوم در انبوه باد های تاریک خوش خاطره! آنجا که مه همه جا را وضوح بخشیده... و پرتو های تاریکی روشنایی را سوراخ سوراخ کرده اند... و این ماه است که میتابد.. مثل شب تاریک... و مثل روز ترسو... شب نمیرود! دیفالتاً میماند... و روز.. این گستاخ ماه نشناس... چطور به خود جرئت میدهد؟ با یک جقله ستاره بیاید و جلوی یکه تاز سینمای کیهان را بگیرد؟ صد تا گنده تر از این جقله ها را یکجا زمینگیر کردهایم... به طوری که التماس ماه را میکنند برای اندکی بازی در کنارش... ندیدی؟ اخبار گو میگفت فلان شب ، ونوس در کنار ماه رویت میشود؟ +و من غرق در تاریکی هراسناکِ... -کات! جمع کن آقا کلیشه پشت کلیشه! و دوباره آغوش گرم مبل تو دلش برو! ع.ن: عکس از من نیست!

فکر میکنم... بزرگترین مشکل مردم ایران یا بهتر بگویم جهان... این است که هدف ندارند... و همینطور انگیزه! ببینید... انسان بی هدف بی تشابه به مرده نیست! فقط مرده ، نمیخورد و همیشه خواب است! هدف است که میگوید چه باید کرد! اختیارِ انسان را اجبارا مختار میکند! برای انقلاب برای انتخابات دیدیم که هدف چه میکند!؟ فیلم هایش را دیدهایم... اول خودمان هدف داشته باشیم... هدف... آرمان... همان که یک عمر از آن میترسانندمان... شعار! البته با پشتوانه عقل... از نوع معادش! نه معاش... عقل معاش میگوید که شب موقع خفتن است و... اما عقل معاد...! بگذریم... برویم بازیمان را کنیم! لهوی... لعبی... یاهدف! پ.ن: اربعین هم دوباره همین را نشان داد... ع.ن: عکس از من نی!

و دنیایی که در آن امام بإمامد آنجاییست که در آن انسان ها دنبال کار بگردند که وظیفه خود را انجام داده باشند... رزق را در دستان خدا ببینند... کار در اسلام برای امرار معاش است نه پول در آوردن! میان این دو فرق بگذاریم... امرار معاش یعنی روزی به دست بیاوریم و پول یعنی قدرت! امرار معاش بیتوقع میکند انسان را و پول ، حریص... امرار معاش را به چشم اخروی میبینیم پول را دنیوی! این اصطلاحاتند که آرام آرام ما را دور زده اند و با اسم بازی با کلمات ما را خواب نگه داشته اند که بیدار نشویم... نمونه دیگرش امام و رهبر... جامعه و امت... دموکراسی و جمهوری... و... بگذاریم امام بامامد!